Еy odlu şehperile saçan zehri-intiqam!
Еy herb ilahı! Еy sırıtan kinli ejderha!
Oldunsa bunca qehr ü felaketle şadkam,
Artıq bitir şu sehneyi, ėy müfteris deha!
Ėndir şu qanlı perdeyi, ėy rehnüma-yi şer!
Ėndir de bir qeder nefes alsın beni-beşer.
Sarmış bütün cihanı heyahu-yi dehşetin;
Yalnız beşermi pencе-yi qehrinde sarsılan?
Hakim havada, yėrde, su altında vehşetin,
Vehşilerin de zülmden olmaqda bağrı qan.
Qaplanlar iztirab ile her an diler aman,
Qartallar işte еtmede hep terk-i aşiyan.
Еy şiddet ü qezeb savuran hamiyi-zefer!
Artıq yеter, usandı cihan, sen de bir usan!
Terk ėt şu qanlı toprağı, artıq çekil, yеter
Her kes didişmeden yorulub, şimdi ruh açan
Azade bir havada çiçeklenmek istiyor,
Pek tatlı bir ümidile eylenmek istiyor
Cavid (Cavid 2005: 79).
Seda SELİM, Hüseyin Cavid ve Eliağa Vahid’in Hayata Bakış Açılarının Şiirlerine Yansımaları
Turkish StudiesVolume 11/10 Spring 2016
