[fe˓ilātün / fe˓ilātün / fe˓ilātün / fe˓ilün]
                                                                                                                                                                                           
1 zülfüŋ āşüftesine gerçi per/şān derler
ḫaṭṭıŋa meyl edene ḫayli sevād-;ān derler
2 nev-nihālim bilirim servi ṣalındırmazsın
niçün āyā ḳadiŋe serv-i ḫırāmān derler
3 yoġıken ẕerre ḳadar vech-i şebeh ehl-i naẓar
ne sebebden ruḫuŋa mihr-i dıraḫşān derler
4 būse va˓d etmiş idiŋ bir iki peymāne çekip
seni ey şūḫ o peymāna peş/mān derler
5 niçe yıl geçmeli bir mūy-ı miyān ṣarmaġ içün
bilmeyenler reh-i ˓aşḳı bel/ āsān derler
6 biz hemān meş˓ale-yi āhı şeb-efrūz ederiz
yine bu encümene bezm-i Çerāġān derler
7 işte biz şāh-süvārān-ı feżā-yı ˓aşḳız
merd olan var ise gelsin buŋa meydān derler
8 ḥażret-i Ḫayr/-yi dānā-yı süḫan-p/rāya
şu˓arā zümresi taḥs/n ile Ḥassān derler
9 şimdi menşūr-ı belāġatle odur Ḫāḳān/
ẕāt-ı vālāsına Ṭuġrāy/-yi ẕ/-şān derler
10 bilirim ḥaddimi pey-rev olamam ey Vehb/
iftirā ile baŋa gerçi süḫan-dān derler
 
Yrd. Doç. Dr. Ahmet YENİKALE, SÜNBÜL-ZÂDE VEHBÎ DÎVÂNI, Kahramanmaraş 2012