Zambak

O hüzünlü bulutlar, gözlerine doluşur

Döküldükçe damlalar közlerine ulaşır

 

Vurulmuş yüreğinden, acısı katmer katmer 

Üstüne de tuz basmış, yarası olmuş mermer

 

Her yeni gün umudun güneşi doğsa bile

Binlerce âh esiyor her seher yeli ile

 

Kabullenip yazgıyı gül çizmiş yazısına

Gülüvermiş kayayı eriten sızısına

 

Sabır tıkmış içine, kapatmış yarıkları

Sevgiyle yapıştırmış kalbinde kırıkları

 

Saklanır yarım aklı Mecnun’un arkasına

Bürünürken o deli gönlü aşk hırkasına

 

İçindeki yangını belli etmez, gülümser  

Oysa ateşe uçan pervaneyledir sefer

 

Yine de gül ey peri, yakın olsun uzaklar   

Sen güldükçe açılsın gamzendeki zambaklar