Yûsuf u Züleyhâ’dan

  1. Kârbân çün yola revân oldı

 Yusufun nergisine kan doldı

  1. Eşki yolları lâle-zâr itdi

 Her yiri bürke vü pınar itdi

  1. Bir iki merhame çü gitdiler

 Mâderi türbesine yitdiler

  1. Ol makama irişdi çünki mürûr

 Düşdi mâder mezârı üzre bu nûr

  1. Düşdi râhil üzre râhileden

 Ayrılup anda kaldı kâfileden

  1. Ol mezârı koçup kılup zârı

 Didi yüz derd ile bu güftârı

  1. Ayru düşdüm pederden ey mâder

 Bana zulmetdiler birâderler

  1. Gül gibi evvelâ götürdiler

 Gil gibi sonra yere urdılar

  1. Gül gibi tâze tutduğun bedeni

 Sürdiler hâke takdılar reseni

  1. Seng ile dögdiler zebûn oldum

 Lâle gibi garîk-i hûn oldum

  1. Âh kim serv-i nâzperverdin

 Oldı üstine hâne-i derdin

  1. Kahr ile ka’r-ı çâha atdılar

 Akıbet bende deyü satdılar

  1. Kâşki ben de ölsem anacuğum

 Sana hem-türbe olsam anacuğum

 (Köprülü, 2006: 115-116).

____________

Kaynakça

Köprülü, M. F. (2006). Divan Edebiyatı Antolojisi, Ankara: Akçağ Yayınları.

Öztürk, Z. (1997). “Hamdullah Hamdi”. TDVİA, 15, 452-454.