Şeir de canlı olarmış 

Gözleri, dili, üreyi olarmış

Sen deme şeir de danışarmış 

Hetta ağlayarmış....

yaşayar,  ölermiş...


Sen menim 

Gerçekleşmeyecek xeyalım, 

olmayacaq vüsalım olsan da,  yaşayan şeirimsen...

Önemli olan sevdiyini tapmaq deyil ki..

İçindeki üreyin yarısını tapmaqmış....

Sen menim üreyimin diger parçasıydın.

Amma heyf ki bunu 

sadece men , üreyim , bir de şeirlerim bildi...

Eşqin gözelliyini yaşarken bele ayrılığın acımasız qorxusundan üreyim silkelenirdi ..

Oysa sevgimin ele gözel gözleri vardı ki, 

şeir gözlü qadın kimi bir ömür  seyr etmek isterdi bizi...

Her gece sene şeir yazdım, seni setirlerde sevdim, oxşadım..

Amma indi o şeirler, setirler seni bir anda itirdiyimi üzüme hayqırır...

Seni itirdim, üreyimden xebersiz..

Üreyim ise şeirimde axtarır seni..

Tapdı sandığında yeniden alovlanır, sonra ise közerir.... ve bilir ki kül olmağa bir addım qalıb...

Sen ise şeirimde yaşayacaqsan...


Seadet Qerib 

02.02.2018