YARIM KALAN HAYAT
 
dertlerimi yüreğimde saklıyorum
toprağa gömdüklerimi saymıyorum
kimseler bilmez acıyla geçiyor ömrüm
ruhum terketti bedenimi nefes almıyorum
her gün yaşarken ölüyorum
 
bir dizi kervan olmuş dertlerim
hileli oyun oynar kaderim
vefasız fırtınalarla dolu yüreğim
gelen vurdu giden vurdu
yıkıldı umutlarım hayallerim
 
bıktım aciz canımdan kesildi nefesim
kabul olmayan duadan titriyor ellerim
dağlardaki sis gibi çöküyor efkarım
hasta yüreğim kırık gönlüm
sır oldu tarihe gömüldü sevdalarım
 
düşman oldu şimdi mazideki anılarım 
dünden bu güne meyletmiş alın yazım 
ömrüme deli fırtına oldu kaderim
ilaç kar etmez tabib çaresiz 
merhem diye yaralarıma umut basarım
 
henüz çiçek açmamış umutlarım vardı
hep zamansız yaprak dökümünü yaşadı
paslı düşünceler kemiriyor yüreğimi
ruhumun direnişi gülüşlerim yarım
sokaklarda dolanıyorum ağlamaklı
 
bir kibrit çakıyorum geleceğe
isyan ediyorum kaderimi yazan kaleme
çöpe atıyorum umutlarımı esefle
düşlerimdeki üsütme sızan güneşi
aydınlığı ne varsa kırıp dökercesine
 
ne kaldıkı hayatta kederden başka
ömür boşa geldi geçti ah ile vahla
gönülde vefazsız yarım bir sevda
gönül kırdı yürek yaktı
gözlerimde yaş düş oldu rüyalarımda
 
toz bulutu gibiyim rüzgarda savrulan
gözüm yok vazgeçtim dünya malından
kaybettim yarınımı usandım yalanlardan
görmeden baharı kış üstüne kış geldi 
kahrım çığ gibi kimse bilmez ahvalımdan
 
boş umutlarla avundu zavallı kalbim
yalan bir gülümsemeyle dolar gözlerim
şimdi hayalinde ağlayan bir çocuk gibiyim
saçları bozulmuş gözleri dolmuş
sanki ağıtlı hüzünlü türkülerde besteyim
 
yarım kalan acı dolu hayat hikayemde
ırmaklar sel gibi akıyor gözlerimde
umutlarım sandal gibi sarılıyor hayallerime
yaktığım mumlar korkakca sönüyor
yalnız bir gecenin karanlık hücresinde
                     
                           m.özgür özbek