Yak Beni Kor Alev
 
Neydi gönül soframa katamadığım?
Eksik bir lokmamı bir şükür mü?
Açarken ağalar salkım söğüt yemyeşil
Neydi ucu kopuk olup ta bağlayamadığım?
Bir hicran mıydı soframa katarak
Gözyaşıyla suladığım
Sığındığım köşem çok mu dardı
İçine sığacak insana mı yerim yoktu
Bir garip kulun duası mı eksikti gönül soframda
Ruhumla benliğime esir mi düşmüştüm
Gönül soframda dağıttığım bir şeyler eksikti
Varlığımla Filistin de olamadığım
Gözyaşını dökerek sekiz gündür ağladığım
Atamadığım adımlar mı eksikti gönül soframda
Düşünüyorum böylesine bir çıkmazın
Sancının
Anlaşılmazın
İçinde
Vakit ki günde beş vakit nurlanırken
Aşkla imanın pınarında günde beş vakit abdest alırken
Hangi döngünün içinde kalmıştım çıkamıyorum
Çıkmak için bir kapım dahi yok derken
Rabbim açıyor kapıları nuruyla tek tek
Aklımın rotası şaşırıyor
Gönül sofram nurlanıyor
Duygularım neşeleniyor o an
Bin bir dua niyazla Rabbime secde ile varırken
Filistinli kardeşime Nusret’inle yetiş Rabbim diyorum
Birden yüreğim sekiyor yerinde
Rabbime âmin derken Rahmetini kapısında kalıyor
Ölen çocuklar cennette Gül kokulu Nebi ile buluşurken
Şikâyet ediyor bizleri
Parçalanıyorum yüreğimle
Giriyorum yerin dibine
Kor alev içindeyim
Yak beni kor alev
İçimdeki adım attırmayanları da yak benimle
Mehmet Aluç