Vişne ağacı. 2. (özür)
 
Arkandan söylendim, çok laflar ettim. 
Deprem geçirmişim, vişne ağacı. 
Sorup dinlemeden hep sana çattım. 
İpi kaçırmışım vişne ağacı.
 
 
Meyveni toplarken canımın balı.
Yere düşüp kalmış, bir garip hali.
Toplanınca başına tüm ahali.
Sere içirmişim, vişne ağacı.
 
 
Oğluma kızıma bakıp nem kaptım. 
Öylece uzandım, toprağa çöktüm. 
Kanarken göz yaşım, yönümden saptım.
Özü uçurmuşum vişne ağacı.
 
 
Uzaktan duyunca feryatlı bir zil.
Yüzüm sararmıştı, yüreğim kızıl.
Şair kaleminin sözleri rezil.
Aklı göçürmüşüm, vişne ağacı.
 
 
Birisi sus artık sözüm bilene.
Şükretmek gerek, yazgı salana.
Çukurdan bakmışım, ben bu olana.
Kılıf biçirmişim, vişne ağacı





zekeriya duman