Varma zâhid yanına mağbûn eder sana seni
Rûz u şeb kânûni ‘ışk içre yaran nâ çâre gel
Nehri asğardan cevâhir çıkmaz ey eyle yûrû
Dür-i meknûn ister isen sâhil-i ebhare gel
Durmayûp yad eyle yârin ismini leyl ü Nehar
Ma’rifet kesb etmeğe sa’y eyle ey âvâre gel
Canı dilden tâlib isen dost visâlini eğer
Cismini yandır bu ‘ışkın oduna bir pâre gel
Cânı dilden âşık oldunsa be hey bülbül güle
Aşiyânın şevkini ur şavk ile gülzâre gel
Zühd ü takva perdesini çok edüben sıdk ile
Işkı rehber et hemin bul firkate bir çâre gel.
Kuddûsî, Dîvân, s.109.
Ali TENİK , AHMED KUDDÛSÎ VE TASAVVUF DÜŞÜNCESİ Doktora Tezi, ANKARA ÜNİVERSİTESİ SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ, Ankara- 2007
