Vardım Eşiğine Yüzümü Sürdüm 

Vardım eşiğine yüzümü sürdüm
Etrafını bütün dikenler almış
Yüksek mihrabında yazılar gördüm
Kim bilir ne mutlu zamandan kalmış


Türklüğün en parlak bir zamanında
Ab-ı hayat varmış şadravanında
Şimdi harap olan öz Turanında
Dem çeken kuşların ömrü azalmış

Batan güneşlerin baygın nigahı
Karartıp bırakmış o kıblegahı
Mazlum Öztürklüğün baht-ı siyahı
Viran kubbesini gölgeler sarmış