Uslan Gönül
 
Rengin dönmüş alacaya
Kim kaybetmiş bula/caya
Yatırırlar salacaya*
Kendine gel uslan gönül.
 
Aldığın her nefes kardır
Seven gönül bahtiyardır
Kelebek ömrü kadardır
Kendine gel uslan gönül.
 
Yar göğsünde barındırır
Ateşini harlandırır
Toprak kirden arındırır
Kendine gel uslan gönül.
 
Dünya denen mezellete
Deva denmez bu illete
Değer mi bunca zillete
Kendine gel uslan gönül.
 
Ötelerin nazarından
Ödüm kopar azarından
Geçtin dünya pazarından
Kendine gel uslan gönül.
 
Mevali’yim aşk sarhoşu
Havalanır gönül kuşu
Sinine dizerler huşu**
Kendine gel uslan gönül.
 
  • Salaca: Ölünün yıkanmak üzere veya cenaze namazı kılınmak üzere yatırıldığı taş
  • Huş: bitki bilimi /Gürgengillerden, kerestelik bir ağaç cins
 
Çanakkale 09.03.2014