TÜRKLRİN YARDILIŞ DESTANI
Kişi böylece suyun derinliğinden çıktı,
Yaptığı hatanın gafletinden ayıktı.
Tanrı’nın yükselttiği bir yıldıza oturdu
Batmaktan boğulmaktan bu suretle kurtuldu.
Kişi artık uçamaz diye, Tanrı Kayra Han,
Dünyayı yaratmayı düşündü işte o an
Kişi’ye emreyledi suyun derinine dal,
Suyun ta dibine var ve bir avuç toprak al.
Kişi toprağı aldı ama kötü düşündü,
Bir miktar toprağı da ağzına alıp döndü.
Gizli bir dünya kurmak idi asıl niyeti,
Avcundaki toprağı suyun üstüne serpti.
Tanrı Kayra toprağa “Büyü” emrini verdi,
Bu toprak büyüyerek bir dünya oluverdi.
Kişi’nin ağzındaki toprakta büyüyordu,
Tanrı”Tükür” demese Kişi boğuluyordu.
Kayra Han’ın dünyası önce dümdüz bir yerdi,
Ne dağ vardı, ne dere, ne de bataklık, vardı.
Kişi’nin tükürdüğü topraklar dağıldılar,
Kayra’nın düz yerini engebeli kıldılar.
Dünyada bataklıklar, tepecikler türedi,
Kayra kızıp, Kişi’yi âlemimden ıradı.
Ve kovarken de ona Erlig adını verdi,
Sonra yerden bir dokuz dallı ağaç bitirdi.
Her dalın altında bir ayrı adam can buldu,
Dokuz insan cinsinin atası bunlar oldu.
Bu yeni insanlar hep güzel ve iyiydiler,
Fakat Erlig onlara kötülük yapmak diler.
Onları Kayra Han’dan kendisine istedi,
Kayra razı olmadı ve Erlig’i tersledi.
Fakat Erlig onlardan bir kısmını aldattı,
Kendi kötülüklerine onları dâhil etti.
Erlig’in çeldikleri yoldan çıkarak azdı,
Kayra Han şeytana kapılanlara kızdı.
Erlig’e kapılanlar artık Ondan ıraktı,
Ve onları hep kendi hallerine bıraktı.
İbrahim Sağır
Erlig-Şeytan
