Osmanlı gibiydi yaşam planlarım
Varmaktı Mevla’ya bir adım daha...
Lakin kazandıkça yalan klonladım
Ağzımı sardı şer kalbimi yara!
Düşman kinle sinmiş aramış zehir
Kollar zayıf anı tuzakta mahir
Kindar duyguları etmeden tehir
Her yönden güçlenmiş hadsiz parayla!
Yedirmiş ne çıksa kir toprağından
Mahkûm etmiş her an kur odağından
Haramı yalatmış kar dudağımdan
Kopardı geçmişten koydukça dara…
Her hamlesi taviz vermekle geçti
Alışkanlıklarım bitti huzurum kaçtı
Muhtaç edildikçe zehrini saçtı
“Ben” ömrü başladı cilalamaya!
Bir sabah duyunca çan sesi alaylı
Olmaktan utandım mazim saraylı
Ezansız kıyamet koptu dolaylı
Fatihler hazırdı patlamalara…
Kurtuluş savaşı sardı toprağım
Dalgalandı hazla İslam bayrağım
Sütçü İmamlar der mahrem duvağım
Başımı kim eğer, atamdan maya!
Takiyye ederken düşman bilinmez
İslam yaşanmazsa derdi silinmez
Türk’ün Türk’ten başka dostu bulunmaz
Diyorsak, başlarız çağ atlamaya…
Saffet Kuramaz
