TÜKENMEZ UMUT NEFES ALDIKÇA



Dışarıda fırtına ve yağmur

Buz gibi bir hava

Kuytu bir köşede ısınan

Köpekler, kediler

Metruk bir binada

Kırık pencerelerin

Yıkık duvarların

Köhneliğinde

Karanlığında

Kimsesizliği

Çaresizliğiyle başbaşa evsizler

Bir hastanenin penceresinden

Fırtınayı dinleyen bir hasta

İçindeki fırtınayı bastıran

Rüzgârın uğultusu

Bir taraftan üşümüş ayaklar

Buz kesmiş eller

Titreyen çaresizler

Belki de mutlu insanların

Hikâyesi çalınır kulağına

Radyodaki bir şarkıda

Umut kanatlanıp

Yüreğine konar usulca

Mutluluk notalardan uzanır

Sokakta paltonun içinde

Isınan bedenler

Sıcak evlere koşturanlar

Sofradaki yemeğin kokusunu

Çocuk seslerini

Bir haber spikerinin sesini

Uzaktan duyup

Saadete imrenenler

Gülen yüzlerin hayaliyle

Isınan soğuk kalpler

Bir ekmeği bölüşüp

Gazetenin altında kıvrılıp

Umutsuzluğa inatla

Kendi sessizliğinde

Islık çalıp avunanlar

Hayat şarkısını bir melodiyle

Yeniden besteleyenler

Toplanmışlar hayat yolculuğunda

Elde avuçta ne varsa

Hepsi umut uğruna

Şunu iyi bilin ki

Tükenmez umut nefes aldıkça.

En sert fırtınalarda da

Yaprak direnir

Savrulanları görse de

Umut böyle bir şey

Bunu asla unutma