TERKÎB-BEND
Mefâ‘îlün/ Mefâ‘îlün/ Mefâ‘îlün/ Mefâ‘îlün
Gel ey hâme yine bir sûznâk ahvâli it tahrîr
Harîrüñ ide mâtem sırrını feryâd idüp takrîr
Dök evrâk üzre derdüñ hem figân eyle fesâhatle
İdüp âl-i abânuñ mâtem âyâtını tefsîr
Tahammül eylemez sûzân ider âteş gibi harfi
Ki imlâ eyleyüp pür-âhen üzre eylesen tastîr
Eger şâdân olup yarın cemâl-i Hak görem dirseñ
Bu güncek it sürûrı kalbüñ eyle gamla mâtem-gîr
Hemân Mecnûnveş mest ol gam-ı endûh-ı mihnetden
Takılsun ehl-i beytin mâteminde boynuña zencîr
Figân u nâlelerle şerhalar çek sîneñe yer yer
Muhibb-i hânedâna eyle mâtem hâlini tebşîr
Hemîşe dâstân-ı Kerbelâ yazup figân eyle
Ki sultân-ı şehîdân mâtemin vird-i zebân eyle
Dirîg ey çarh-ı gaddâr-ı belâ-âmîz olan devrân
Revâ mı ehl-i beyti eylemeklik böyle ser-gerdân
Niçün şerm ü hayâ kılmaduñ anuñ cedd-i pâkinden
Güm itdüñ Kerbelâ’da nakd-i ‘ömrüñ eyledüñ pinhân
Derûnuñ taşdan pek idügin bileydüm ey gerdûn
Bir içim su dirîg idüp şehîd itdüñ anı ‘atşân
O gülzâruñ felek bir bergine dest-res olmazken
Koparduñ nâ-hak-ı zehr ile andan bir gül-i handân
O hurşîd-i cihân-bânuñ yanınca çok kamer-tal‘at
Dolandurduñ sehâb-ı zulm ile olmış iken rahşân
Kulûb-ı ehl-i hâle ey felek bir yara açduñ kim
Oñulmaz haşre dek işler cigerden kan idüp iz‘ân
1 MK. A. 1793 31a.
Mersiye-i Behiştî Der-Hakk-ı İmâmeyn
158
Hatâyı mahz iken lutfen dokunmak cismine anuñ
Niçe itdüñ cüdâ re’süñ bedenden sen o sultânuñ
Kaçan kim olmış idi ibtilâ-yı Kerbelâ peydâ
Bahâr olmışdı ezhâr-ı çemen açmış idi bînâ
İrişdi gülşene bâd-ı sabâ peygâm-ı mâtemde
Gam u gussayla ezhâr-ı çemen hep kıldı vâveylâ
Sarardı nergisüñ beñzi benefşe boynunı bükdi
Derûnuñ lâlenüñ yakdı bu gam itdi tenin ifnâ’
Dögünüp gömgök itdi cismini sünbül bu mihnetle
Düşüpdür hançere sûsen idüp gam resmini icrâ
Gülistânuñ sanevber kadleri hep ser-nigûn oldı
Esince bâd-ı mâtem şiddet-i bâd-ı semûm-âsâ
Añup ol demleri encüm giceler dîdesin yummaz
Şafak kan aglayup şeb-nem degüldür her seher peydâ
Dem-i ‘âşûredür tecdîd olur dünyâ bu mâtemle
Yanar her ehl-i dilden kim derûnı gussa vü gamla
İrince Kerbelâ deştine ol şâh-ı kerem kânı
Üşüp etrâfın aldı bir alay gûl-i beyâbânî
İhâtâ eyledi encüm-şümâr-ı zümre-i a‘dâ
Küsûf-ı ebrveş tutdı şu‘â-ı mihr-i rahşânı
O serv-i kadd-i bâlâ hâke çün kim sâyeveş düşdi
Kıyâmet üstine her yıl kıyâmetdür bilüñ anı
Üşüp zâg u zeganlar başına ol şâh-ı ‘ankânuñ
Urup minkâr-ı cevri itdiler zulm-i firâvânı
İrişdi çünki eyyâm-ı Muharrem vakt-i mâtemdür
Muhibb-i hânedânuñ tâzelendi derd-i hicrânı
Tutışdum nâr-ı hecrüñle derûnum sûznâk itdüm
Beni mihrinde sâbit kıl meded ey cânumuñ cânı
Şehîd-i Kerbelâ’nuñ derd-i hecri mahz-ı ni‘metdür
Gözinden kan akıt kim cûybâr-ı feyz-i rahmetdür
Yine mâh-ı Muharrem geldi eyyâm-ı melâletdür
Bu eyyâm içre hurremlik hemân mahz-ı kabâhatdur
Eger bir katre nem dökseñ bükâ idüp Hüseyn içün
159
Leb-i Kevser karârgâhuñ makâmın kasr-ı cennetdür
Sirişk ile vuzû‘-ı mâtemi tecdîd idüp ey dil
Namâz-ı giryeye kâmet figân-ı âha niyyetdür
Girîbân-çâk idüp sad şerha çek sîneñde ey abdâl
İtâ‘atdür Rasûle Murtazâ’ya bil ri‘âyetdür
Muhibb-i hânedân iseñ dilâ subh u mesâ elzem
Havâric zümresine sebb ü la‘n itmek ‘ibâdetdür
Hemân ez-cân u dil tekrâr idüp vird ile bu beyti
İki ‘âlemde bî-şekk bâ’is-i ‘izz ü sa‘âdetdür
Yezîd’üñ âline ensârına a‘vânına dâ’im
Hemîşe sad hezârân la‘net eyle cânına dâ’im
Felek bu kâr-ı hem-vârını hazm eyliyemez âdem
Revâ mı zâlimânı ol mahalde eylemek hurrem
Olalar hânedân-ı Mustafâ pâ-mâl-ı hûn-âlûd
Cihânda bundan eşna‘ ibtilâ olmaz eşedd-i gam
Niçün hâk ile yeksân olmaduñ bu vak‘adan ol dem
Ne vakta katlanursın ey felek ben de anı bilsem
Sehâb-âsâ sirişkin sîne-i hâke revân it kim
Açılsun şerhası güller gibi yüzi ola şeb-nem
Cihân-sûz-ı derûnından giyâh-ı huşkveş yansun
Kül olsun kûh u sahrâlar hemân mânende-i heyzüm
O kavm-i bed-fi‘âlün kîni çıkmaz kalb-i mü’minden
Yakar ehl-i kulûbı haşre dek bu âteş-i mâtem
Bu mâtemden delinmişdür cigergâhı Behiştî’nüñ
Yakar eflâki yer yer encüm-i âhı Behiştî’nüñ
Dr. Yaşar AYDEMİR, BEHİŞTÎ DÎVÂNI, https://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10597,behistipdf.pdf?0
