Taş diye bağrıma bastım kayayı
 
Yine gelip düştün, benim aklıma. 
Dağladın gönlümü, yaktın kavurdun. 
Yüreğin canlandı, girdi şeklime. 
Bana dönüp, dönüp; baktın kavurdun. 
 
 
Gözüm dileniyor, o göz yaşına.
Hüznü kamçılayan kara kaşına. 
Dünyayı sırtladım senin peşine.
Kaşlarını yıktın, döktün; kavurdun.
 
 
Dökülür ağzından, ismim dökülür.
Ciğerim kavrulur, sana çekilir. 
Umudum tükenir, boynum bükülür. 
Yüreğime hançer soktun kavurdun.
 
 
Ne bana göründün, ne beni gördün. 
Ne de kapı çalıp halimi sordun. 
Bunca sene beni boşuna yordun. 
Gönlüme sevdayı ektin kavurdun. 
 
 
Unutturdun bana seneyi ayı,
Yamadın başıma kara belayı.
Taş diye bağrıma bastım kayayı. 
Ciğerimi tutup, söktün kavurdun. 
 
 
Yokluğun ömrüme mızraktı oktu. 
Sözlerin acıttı, içimi soktu. 
Düşerken yanımda Birisi yoktu. 
Gözlerini bana diktin kavurdun…
 
 
 
 
 
 
zekeriya duman