[mefā˓/lün / mefā˓/lün / mefā˓/lün / mefā˓/lün]
1 ṭaġıtmış mūy-ı zülfün rūy-ı z/bāya yaḳışdırmış
siyeh semmūrunu gül-penbe d/bāya yaḳışdırmış
2 nezāketle çıḳarmış ṣırma telli perçemin ol şūḫ
ucun bükmüş de destār-ı muṭallāya yaḳışdırmış
3 o serv-endāmım uydurmuş boyunca ḫil˓at-i nāzı
ḳabā-yı sebz-fāmın ḳadd-i bālāya yaḳışdırmış
4 ḫitām-ı ḥüsne ḫaṭṭ imżā-yı ḥüccetdir bilir ammā
ne çāre ḫātem-i la˓lin o imżāya yaḳışdırmış
5 siyeh destār ṣarmış aḳ ˓abā giymiş yine zāhid
bu esbāb-ı riyāyı şekl-i taḳvāya yaḳışdırmış
6* zem/ne ṣıġmayıp kiẕb-i müneccim çıḳmış āfāḳa
dürūġ-ı b/-fürūġu tā 9üreyyā'ya yaḳışdırmış
7 tenāsüb ṣan˓atıyla ḫāmesin der-dest edip Vehb/
yine ma˓nāyı lafẓa lafẓı ma˓nāya yaḳışdırmış
Yrd. Doç. Dr. Ahmet YENİKALE, SÜNBÜL-ZÂDE VEHBÎ DÎVÂNI, Kahramanmaraş 2012
