Tâ-Hâ Suresi
Tâ-Hâ , Kur'ân-ı Kerîm'in 20. sûresinin adıdır. Bu sure, Mekke döneminde inmiştir ve bu sure 135 âyettir. “ Mekke döneminin ortalarına doğru Meryem sûresinden sonra nâzil olmuş, adını iki harften oluşan birinci âyetinden almıştır. Muhtevasının üçte ikisi Hz. Mûsâ’nın nübüvvetine, Firavun’la ve kendi kavmiyle mücadelesine dair olduğundan Mûsâ için kullanılan “kelîmullah” nitelemesine işaretle “Kelîm sûresi” diye de isimlendirildiği kaydedilmektedir.”[1]
“Taha. Ma enzelna aleykel kur'ane li teşka. İlla tezkiratel limey yahşa. Tenziylem mimmen halekal erda ves semavatil ula. Errahmanü alel arşisteva…………”
Sûre, adını birinci ayette yer alan Ta ve Ha harflerinden almıştır. Bu surenin ilk âyeti“tâ-hâ” şeklinde okunur. Divan şairlerinin naatlarında geçen” Tâ[1]Hâ” harflerinin mahiyeti ve anlamı üzerinde iki ayrı yorum vardır.
a) Bunlar bazı sûrelerin başında yer alan ve teker teker okunduğu için “hurûf-i mukattaa” diye adlandırılan harflerdendir. Bunlar ayrı iki harf değil, anlamı olan bir kelimedir. Bu eğilim içinde kuvvetli bulunan görüşe göre bu kelime Arapçanın bazı lehçelerinde “ey kişi, ey insan!” manasına gelmektedir. Bu görüşün sahipleri, İslâm öncesi Arap şiirinden bu anlamdaki kullanımı gösteren örnekleri zikrederler. Ayrıca bu kelimenin Allah’ın isimlerinden biri olduğu ve bu âyette o isme yemin edildiği görüşü de ileri sürülmüştür (bk. Taberî, XVI, 135-137; İbn Âşûr, XVI, 182-183).”[2]
“ îlk âyeti olan Tâ[1]Hâ şeklindeki mukattaa harflerine "Ey Muhammedi" anlamı verildiği için Peygamberimizden bahseden şiirler ile na'tlerde sık geçer.”[3]
- Bi-hakk-ı sûre-i Tâ-Hâ vü hiirmet-i Bathâ
- Bi-hakk-ı nutk-ı Kelîm ii bi-hakk-ı nûr-ı Zebur Nev'î
- Açdığıyçiin der-i Feyyâz’ı ana
- Başı üstünde yer eyler Tâhâ Hâkanî
KAYNAKÇA
