Şükür elhamdülillah,
Kara sakal ağardı.
Gördüm dağlar başında,
Ağırub kar yağardı.
Eski sürüldü gitti,
Geldi yenisi yetti,
Ekilen yerden bitti,
Yer yeşerdi köğerdi.
Yerin yetti nebatı,
Götürdü zulumatı,
Erdi Hızır hayatı,
Can bostanın suvardı.
Urdu can baş terkisin,
Çekmez ölüm kaygısın,
Açtı gaflet uykusun,
Gönül gözün uyardı.
Sünbül nergis menekşe,
Aşık oldu bu nakşe,
Bunlar Hakka yüz tutup,
Her dem boynun eğerdi.
Sultana erdi kuldan,
Aşık oldu gönülden,
Muhyiddin can-u dilden,
Erenleri severdi.
Bayram Durbilmez, 1998, “Muhyiddin Abdal Divânı (İnceleme-tenkitli metin) “Doktora Tezi”
