GAZEL
 
 Sînemüñ her cânibi kim pür-cüdâlık dâgıdur
 Lale-i derd ile zeyn olmış mahabbet dagıdur
 
 Mest ü rüsvây oldugum ayb itme sûfî kim yine
 Tâze gül devrânı zâr u mübtelâlık çagıdur
 
 Cân halâs itmek olur mı ışk meydânında kim
 Âteş-i âhum yalıñ yarıklu dilsüz yagıdur
 
 Göz bıñarında akup yaşum dükenmezse n’ola
 Kimse kandan geldügin bilmez belâ ırmagıdur
 
 Kaddüñ üzre ârızuñ ey hûr-ı gül-ruh fi’l-mesel
 Sidre üstinde açılmış tâze cennet bâgıdur
 
 Kimse rahm itmez ölürsem ben garîb üftâdeye
 Aglayup yanan hemîn eşkümle bagrum yagıdur
 
 Dîde mülkinde Mu’îdî kondı sultân-ı hevâ
 
 Her habâb-ı eşküm anuñ bir kızıl otagıdur
 
(Köksal 2012, s.620)