ŞİİR YAZMAK



   An gelir, bir duygu, bir düşünce kaplar içinizi. Yolda, bir mekânda veya başınızı yastığa koyduğunuzda...

   Yüreğinize bir şekilde dokunmuş ve iz bırakmış bir şeyler kaleminizin ucuna gelir. Bazen de uçan bir kuş, solan bir yaprak, ağlayan biri, sevinçli bir çehre harekete geçirir kaleminizi veya tuşlarda gezinen parmaklarınızı. Sanki bir şiiri inşa etmeye başlar yüreğiniz, kaleminiz.

    Dizelerde yolculuk başlar. Doğru sözcükleri seçmek için kelime dağarcığınızın kapısını çalarsınız. En iyisini hangi sözcük anlatır diye gelgitler yaşarsınız. Kelimeleri gönül terazinizde tartar ve dili işleme becerinizden yararlanırsınız. 

     Şiir yazmak düz yazı yazmaktan çok farklı bir ruh halidir ve daha ince bir işçilik gerektirir. Daha kırılgan,  daha hassastır sözcükler. İnce ince işlersiniz her dizeyi. Bazen en kaba, en ham haliyle de dökülebilir mısralar. O haliyle de bir güzellik taşıyabilir. Ama yine de özel bir emekle, her dize daha bir sanat eserine dönüştürür yazdıklarınızı. Ancak son kararı okur verecektir.

     Yazdıklarınız, ne zaman ki okurla buluşur; işte o zaman gönülden gönüle bir köprü kurulur. Bu köprünün altından akıp giden her mısra, gönül telini titretmeyi başarırsa, şiiriniz okurun kalbinde taht kurmuş demektir.  Aslında şiirde yaşanan bu süreç,  kaleme alınan her eserde yaşanır diye düşünüyorum.

       Her edebî eser veya düşünce eseri okuruyla buluştuğu anda gerçek sınavını verir. Okur, ya kucaklayacaktır sizi ve yanınızda olduğunu hissettirecektir ya.da size pek el vermeyecektir. Her beğeni, size daha iyi yazmanız gerektiği sorumluluğunu hissettirecektir. Her beğeni, daha özgün olma arayışınızı kuvvetlendirecektir. Tabiî en önemlisi de fikren ve ruhen kendinizi daha iyi beslemeniz gerektiği duygusunu güçlendirecektir.

        Şiir yazmak,  kısaca yazmak, güzel olduğu kadar ciddi bir etkinliktir. İyi bir okur olmayı asla ve asla ihmal etmemeli; kalemimizi, ufkumuzu ve ruhumuzu zenginleştirerek güzelleştirmeliyiz. Okumalı,  okumalı,  okumalıyız...





Kasım 2017