mavi renkli bir şemsiyem vardı 
o olmadan dışarı çıkmazdım
açılırken çıkardığı sesi çok severdim,
sanki ayaklarımı yerden kesiyordu
ama uçamıyordum,
bir gerçek vardı 
gökyüzüyle arama giriyordu
bazen soğuyordum, sevmiyordum
ama yağmurlu günlerde çok seviyordum
yanımdan ayırmazdım,
ansızın bir rüzgar
yalayıp geçti tellerini
bir tuttuğum kısmı kaldı elimde 
gerisi kendini rüzgara teslim etti
hem o da sevmiyormuş demek beni
sevseydi rüzgara karşı koyardı...
Yıllarca ıslandım yağmurda 
şemsiye almadım 
ta ki 
Salvaro daliye özerenek çizdiğim tablo
yağmurda ıslanıncaya dek
bir şemsiye daha aldım 
ama şeffaf, gök yüzünü görebiliyorum
onu çok sevmiyorum ama 
paçalarım hala ıslanıyor 
babama söyleyeyimde 
daha güzel bir şemsiye alsın bana...