Zemherinin bahara göz kırptığı günlerde
Damarlarımda kanım sanki başka akıyor.
Dalların en ucunda tomurcuklar patlamış
Gökyüzündeki güneş sanki başka yakıyor.
 
Orta yerde duruyor mahallenin sokusu
Yayılıyor toprağın kendine has kokusu
Gün be gün değişiyor tabiatın dokusu
Cilveleşen serçeler sanki başka şakıyor.
 
Bulutlar daha seyrek renkleri boz, bulanmış
Göçmen kuşlar misali birbirine ulanmış
Seyrederken âlemi ela gözler sulanmış
Sevdalı gönüllere sanki başka bakıyor.
 
Nevruzlar renk cümbüşü çiğdemin tadı başka
Turnalar göç yolunda uçar feryadı başka
Gönül bu söz dinlemez kaçar muradı aşka
Pusulamın ibresi sanki sana çıkıyor.
 
Aşk denilen şey neyse kendine has dili var
Vurunca sersemleten balyoz gibi eli var
Kaf Dağının ardında erilmez menzili var
Viran eder her gönlü sanki başka yıkıyor.
Çanakkale 28.01.2014