Sabah bu şehri göremeyeceğim belki
çıkıp gitmiş olacak
zaman gecenin namlusundan
bir de bakacaksın ki
yüzlerce güvercin havalanacak
Hacı Bayram’ın o güzelim avlusundan...

Güneş yine oklarını gönderecek
rüzgar yine birilerinin yanağına komşu gelecek
kedilerin yavruları köpeklerin havlamaları
ve bizim duymadığımız
Hazreti Süleyman’a hiç yabancı olmayan
karıncaların ayak sesleri
beni ve birilerini alıp götürecek...

Sabahın ve akşamın sahibidir
bizim de sahibimiz...

Ellerin ellerime uzandığında
ve bir çocuk
belki de bir ağaç ya da toprak
suya kandığında
sabah bu şehri göremeyeceğim belki
güneş doğarken bu şehir de gözlerini açacak
ben yitip giderken, gürbüz bir çocuğun teki...