Riyakâr
 
Menim övladıma ana dilinde
Ders deyen “ağıllı” müellime bah.
“Veten”, “Veten” deyir,
Öz övladını
Ecnebi dilinde ohudur ancag.
Özgeye: “Dilini öyren!”- deyirsen,
Özünse… bu dili beyenmeyirsen!..
Ne deyek bu miskin riyakarlığa?
Yohsa, öz gınını beyenmir bağa?..
Bir nedir, beş-altı dil bilsin gerek,
Bizim sabahımız, körpelerimiz.
Veten diline de dodag büzmeyek,
Buradan ayag açıb, yola çıhag biz.
…
…
Niye özümüzü ögey sayag biz?
Niye atamızı tanımayag biz?
Özgeni sevirsen?
İnanmıram men!
Özünü sevmeyen özgeni sevmez.
Vetenin diline gereksiz deyen
Vetenin özünü nece sevir bes?
…
(Vahabzade 2004: 45–46)