Bir varmış

Bir yokmuş misali insan...

Kaybolup gider

Sefası da cefası da...

Sığmaz mekâna hatırası.

Sanırsın ki hiç yaşamamış,

Hiç oturmamış,

Yatmamış hiç o yuvada.

Yememiş, içmemiş sanki

O sofrada.

Bir kuş misali

Uçar gider.

Adım atmamış sanki

Odalarda

Sokaklarda...

Bir an gelir,

Silinir çehresi.

Hatırlamazsın sesini.

İşte o an,

Yavaş yavaş hafifleyen her şeyle,

Katlanılır olur soğuk ölüm.

Üşütmez ölümün soğuk nefesi.

İşte o an,

Hasret tazelense de kimi zaman

İyidir biraz da unutmak.

Hani hep derler ya;

"Zaman her şeyin ilacıdır" diye.

Artık, kavuşma umudu çalar kapıyı.

Yüreklerdeki ateş yatışır.

Ölüm, yaşamla barışır.

Kanatlanır ruhun huzura doğru.

Bir varmış, bir yokmuş dese de dilin,

Her hatıra olur tesellin.

İşte o an,

Silinip gider

Ölümün hazin çehresi.