ÖLÜME GÜLÜMSEYEN KARDELEN

Adın sevdaydı

Hayallerimdeki kadar güzeldin
Daha otuzu bile görmemiştin 
Hep gülümserdin
Geceyi yırtardı gülüşlerin 
Bir gece karanlığa hapsoldun 
Ve karanlıkta damla damla kayboldun

Adın şiirdi

Şair oldum senden sonra,
Mısralar arasında sarhoş oldum, 
Gözlerim yağmura teslim 
Yakamozların aydınlattığı bir sahilde 
Yudum yudum koca ömrü tükettim

Adın ayrılıktı

Sevemedin bir türlü beni 
Hep başkasında oldu kalbin 
Susturamadım içimdeki seni 
Çırılçıplak teninde yakamozları seyrettim 
Yakamozlardan bile güzeldin

Adın hazandı

Tuvale yansımış resimler bile 
Seni Kıskanırdı 
Aklımdan çıkmazdı gözlerin susardım 
Yalnızlığa yazılmıştı bir kere ömrüm
Duymazdı kimse çığlığımı 
Kah seni ağlar 
Kah seni gülerdim
Sevdalı bir günün gecesinde 
Hayalinle sevişirdim

Adın hüzündü

Ruhun yoktu sevişirken,
Cam kırıkları kana bulanırdı 
Bir ömürdü oynadığın
İkimizde susardık
Yok yere tükettik ümitleri

Adın Hazindi

Bir gece, 
Ayrıldım senden 
Sessizce ayrıldı ruhun bedenimden 
Yağmura astım umutlarımı 
Silininceye kadar 
Gözlerimden gözlerinin izi,
Uyumadım, düşlemedim, ağladım

Adın ölümdü

Güneşi bekleyen kardelen gibi 
Hep sonsuzluğa gülümsedim 
Güneş açtı yamaçlarda 
Eriyen karlar dereye 
Dere ırmağa karıştı 
Aktı sonsuzluğa 
Ben gözlerinde açtım...

                                                 Murat ÖLMEZ 
                                                    25.12.2017