ÖLÜM ÜZERİNE DÜŞÜNCELER
Söyleyecek çok şey var bu keder yüklü günlerde ama söyleyecek ne güç ne nefes var. Ne yeşili ne maviyi ne de yaklaşan baharın ilk hareketliliğini görüyor gözlerimiz. Ama yine de kelimelerin gücüne ve ilhamımıza kayıtsız kalamıyoruz. Uygun kelimeleri arıyor zihnimiz, ruhumuz. Yüreklere sığmayan satırlara da sığmıyor aslında ama yazmadan yaşanmıyor galiba. Bazıları için yazmak bazıları için konuşmak bazıları için de tefekkür... Herkes bir şekilde dile getiriyor içindekileri.
Ölüm öyle bir süreç yaşatıyor ki!.. Ölüm acısının sonrasında, uzun bir zaman heyecan vermiyor, zevk vermiyor yeni bir gün ve doğan güneş. İki sevdiğimizi kaybettik bir ay içerisinde. Kayıp gittiler elimizden. Onlara dair her şeyi çok özlüyoruz. Seslerini, yüzlerini, hareketlerini, hayatımıza kattıkları güzellikleri... Cümlelere, dizelere, yüreklere sığmıyor acımız, özlemimiz. Gözlerimizdeki ışık eksildi. Yaşama sevincimiz, yüzlerimiz derin bir acının hüznüyle gölgelendi. Sanki yaşama sevincimiz de toprakla örtüldü. Sözcükler yetersiz kalıyor.
Ölümün acısı ve bilinmeyenleriyle yüzleşmek çok zor. Ölüp gidenle birlikte daha birçok şey de ölüyor sanki. Eski ben, eski biz olmak mümkün değil. Yeni bir "ben", yeni bir "biz" oluyoruz artık. Ölümden önce ve sonra... Yaşama bakışımız, sevincimiz, zevklerimiz, yarına bakışımız... Birçok duygu ve düşünce kabuk değiştirir adeta. Üzerini toprakla örttüğümüz sevdiğimizle birlikte hayatın anlamı da sanki o toprağın altında kalıyor.
Evet, hayat devam ediyor ve geride kalanlar yaşamlarına devam ediyorlar ama hayata bakışlarındaki ışık, içlerindeki heyecan eksilerek... Zaman her şeyin ilacı olabiliyor, oluyor da... Ama her kayıpla bir ışık, bir ışık daha eksiliyor iç dünyanızdan. Keder yüklü bir hayat yolculuğunun yolcusu oluyorsunuz. Geride kalan sevdiklerinizin varlığıyla ve ebedi hayata olan güçlü inancınızla hayata devam etmeye çalışıyorsunuz. Çalışmalısınız da...
Zor bir yolculuk hayat yolculuğu. Ölüm, öyle bir nokta koyuyor ki hızla akıp giden hayata... Keder ve acı, mutlu anları gölgede bırakıyor çoğu zaman. Ama kaybettiğin sevdiklerinle bir gün buluşacağına inanmak, geride kalan sevdiklerinin varlığı. yaşama devam etme gücü veriyor. Vermeli de! Yoksa her şey çok zorlaşır. Adım atmak, yeniden gülmek, yeniden yaşama sevincini hissetmek... Yaşam devam ettiği sürece bunlara ihtiyacımız var. Birbirimizin acısını yatıştırmak, yüzlerimizi tebessümle buluşturmak, inancımızı güçlendirmek ve doğru, sağlıklı bir yaşam sürebilmek... Gayretimiz, dileğimiz, duamız işte bu olmalı.
8 Mart 2022
