Öğretmenlerimiz Değeri Artık Akıl Ve Sevgi Gibi İnsani Bilgilerle, Sanatsal Becerileriyle Ölçülse De Ölçülmüyor Bunu Ölçecek Bir Ölçüm Aleti De Yoktur…
 
Öğretmen öğreten cefakâr fedakâr, yüzlerce çocuğu eğiten yarınlarını güzel ilim irfanla kurması için yardımcı olan koşan saran, çocuklar yarınların geleceği mimari, insanın gerçek sermayesi çocuklardır diyerek yetiştiren, gönüllü eğitimci bir işçi bir baba hatta anne şefkatiyle yetiştirendir. İlkokulda pekiyi öğretmene rastlamadım, müdürümüz vardı Lanet gibiydi Ali öğretmenimiz vardı o ondan lanetti-İstisnalar kaideyi bozmaz- 4. Sınıfta bir arkadaşımızı yarım saat ayakta dövdü ve ne müdür ne de ailesi bir şey yapmadı ve ben o gün öğretmenlerden soğudum ta ki ortaokulda Bekir İlyasoğlu öğretmenim/ hocamla tanışana kadar. Öğretmenlerin karanlık yola gönülleriyle ışık olduğunu o zaman ben anladım sevmeye başladım. Şöyle bir baba düşünün oğlu hata yaptıkça döven, ama Bekir hocam ben yaramazlık yaptıkça beni saran koruyan nasihatler veren, düşük seviyesiz karakterime edebi yükleyen bir öğretmenimdi. Rabbim ona ve ailesine cümlesi ile uzun ömürler versin. Âmin.
 
İşte öğretmenlerimiz/öğretmenim, ters giden yolu gidişatı düze çeviren, sağlam bir karakterle dizayn eden, topluma insan lazım diyerek çocukları vatan bayrak için yetiştiren gönüllü cefakâr fedakâr insanlardır. İnsanlar her gün kendi arzusu isteği için çalışırken öğretmenlerimiz sadece yarınların mimarı olarak, yarınları inşa edecek mimarları yetiştirmekle uğraşırken kendisini unutan insandır. Bu onları övmek için değildir, ben öğretmenimde bunu gördüm ve yaşadım. Onlar emeğiyle yarınları satın alan inşa eden nihai hedefe odaklanan son öğretmende olmayacaklardır, peşlerinde bunu devam ettirecek nesilleri yetişen güzel güzide insanlardır.
Canımdan Çok Sevdiğim Bekir Öğretmenime
 
Gönül bahçemde saklı bir hatırasın gülüşünle öğretmenim
Unutmak ne mümkün gülüşünde gülerken güldürenim
Kulaklarımda hala çınlar öğütlerin derslerin dün gibi
Sensin anne babamdan sonra en çok inan sevdiğim
 
Hatıran her an taptazedir gönlümde silinmez öğretmenim
Bahar rüzgârları eser gönlünde ısıtır bizi canım öğretmenim
Ümidi yarınlara taşıyan taşıttıran cefakâr fedakâr öğretmenim
Sensin anne babamdan sonra en çok inan güvendiğim
 
Gönül divanımda oturan ışık olansın canım öğretmenim
Gönlüme ilim irfanla sarayları sen kuransın öğretmenim
Hak yolunda yürürken gönüllere de yürü diyen öğretmenim
Sensin anne babamdan sonra en çok inan özlediğim
 
Edepli olmayı edeple dolmayı yol almayı öğretenimsin
İnsanı sev ayrım yapma diyerek sevensin yol gösterensin
Gönlünde binlerce çocuk varken sabırla sen öğretensin
Hakkınız nasıl ödenir bilmem gözümde özlemle tütenimsin
Sensin anne babamdan sonra en çok inan yolun beklediğim
 
Âşık Gülveren’im Bekir Öğretmenim benim için bir can
Yanlış yola giderken elimden tutan bana gitme diye tutan
Her gün usanmadan öğreten nasihat veren bir dost insana varan
Hakkınız nasıl ödenir bilmem gözümde özlemle tütenimsin
Sensin anne babamdan sonra en çok inan yolun gözlediğim
                                                 Mehmet Aluç / Âşık Gülveren
 
İşte bu nedenle Öğretmenlerimiz değeri artık akıl ve sevgi gibi insani bilgilerle, sanatsal becerileriyle ölçülse de ölçülmüyor bunu ölçecek bir ölçüm aleti de yoktur, çünkü onlar gönüllerini uykularını arzu ve heveslerini öldürerek değerli insan yetiştirmenin güzelliğiyle, toplumsal işleyişe hiçbir pürüz çıkarmadan uyum sağlayabilen koruyabilen sahip çıkan çocukları yetiştiren gönül insanlarıdır, önce Bekir öğretmenimin ve sonra tüm öğretmenlerimin ellerinden öperim, vesselam, selamlarımla.
Mehmet Aluç