O Seslenirken Siz Onu Duyun (Edebiyat)

Dün bir kadın gördüm yürürken yolda



Yanına dert keder uğramıştı taşırdı kolunda



Aşk mutluluk uğramamış yanına gözlerinde yaşların izi



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Gönül kuşunun kanatları kırık



Ağlarken duyulurdu o derin hıçkırık



Dayanmak çok zordu bağrım oldu yanık



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Beklide çok sevdi aşkına layık olanı bulamadı



Belki çok sevdi koştu sevdiğini yanında bulamadı



Belki aşka kollarını açtı sarılan koşmadı



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Sessizliği bir çığlıktı kulaklarımda bir feryat



Derdine nasıl derman olmalı heyhat



Ben yabancı o bana yabancı boşa mı var edebiyat



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Yaklaştım yanına usulca bahar neşesi tadında



Dedim kusuruma bakma hanımefendi aklımda



Dünden kalan bir bahar vardı şimdi yok yanımda



Sizinde baharınız yok olmuş benim gibi anında



Yanlış anlamayın sizinde benimde hüsran geziyor kanımızda



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe











İrkildi durdu baştan aşağıya beni süzdü



Sanki kızgınlıkla bana ha küstü ha küsecek güldü



Bahar ayını baharı unutmuştum gönlümde küldü



Sevdiğimle beraber sevmeden öldü kederi gördü



Şaşırdım unutmuştum baharı insanı beni kim mezara gömdü



Benim bakan gözlerim o günden sonra bakan kördü



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Üzülmeyin dedim kış ayından sonra gelir bahar



Bakın bana siz gibiyim bu gönlüm hasretle yanar



Dert için deva sunan yok herkes uzaktan bakar



Bakamadım uzakta siz üşürken kederden bende üşüdüm



Sizi çok üzgün ve perişan bir halde gördüm



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Eksik olmayın dedi niyetiniz gözlerinizden belli



Uzun yıllar oldu halimi soran olmadı uzanmadı eli



Sabırla çekerim vefasızlığı yıkarken bu dik beli



Sende benimle olma üzgün seninde yolun belli



Yolun açık olsun var yoluna kederimin sana esmesin yeli



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Dedim derdi kederi ortadan ikiye bölelim



Bölünmeyen ne varsa alalım toprağa gömelim



Bu fani dünyada iki hece mısra ile beraber gülelim



Dert keder içine sabırla az mutluluk serpelim



Seni sıkarsam üzersem eğer izin vermeden ben giderim



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Dedim güller açar öten bülbül yoksa bekle gelir



Belki aşkı hayatı anlamadık anlatışından



Belki anlaşılmadık bakan gözün bakışından



Belki duyulmadı kalp atışının atışından



Bir şeyler bulamasın bu kaçışından



Bakmazlarsa sen bak sen anla sen kalpleri dinle



Şimdiye kadar ne anladın bu kaçışından



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe











Şimdi dedi hayran oldum edebiyata



Mana sır anlam dolu sözleri sunarken hayata



Yıllardır gömmüştüm kendimi küskün bakışlı bir surata



Kimse beni götürmemişti böyle gerçek bir itirafa



Sen nerden çıktın gülümsettin beni döndürdün hayata



Yolun açık olsun gülüşün değsin her bir tarafa



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe











Dedim edebiyat edepten gelmiştir edep kokar



Gönül kokar insan kokar üzüntüye atar tokat sanma bakar



Açar kollarını herkesi sarar içinde vardır güzel karar



Sana bana bize herkese gülüşüyle yarar



Vicdanı var bakar geçmez yıkmaz açar kollarını sarar



İçinde bir mimar vardır inşa eder yakından bakar



Bak etrafına hayata kendine de ki daha yeni anlıyorum



Yıllardır boş olana ben ağlıyorum



Gülen hayat varken ben neden bakmıyorum



Boş umutlarım için ben boşuna yanıyorum



Umut her zaman hayattır ben neden anlamıyorum



Şimdi kendine de ki şimdi anlıyorum



Hayata gülümseyerek varıyorum



Ağlatsa da sarıyorum



Kanasa da bu yüreğim bir anlamı var anlıyorum



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Gülümsedi daha yıllardır kendimi çukurda hissederdim



Beter olmaktan çok beterdim



Başımı alıp nereye ben giderdim



Yüce Mevla’ya sığınmıştım sessiz hıçkırıkla biterdim



Mevla seni gönderdi ben şimdi şükür ederim



Hayatım bitti zan ettim



Kendimi ben boşuna bitirdim



Gelmeyen gelmeyince sandım yitirdim



Yitiren kendisiymiş ben şimdi idrak ettim



Var yolun açık olsun şiirler sözler seni sarsın



Bu güzel edebiyatınla sen cana cansın



Bırak edebiyatı yanımda az beni de sarsın



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe











Dedim bırakıyorum yalnız kalan ruhunuzu şiirle sarsın



Sizdeki şefkatle buluşsun merhametle kapıları açsın



Siz ona seslenirken o sizi o seslenirken siz onu duyun



Gönlünüzde solan çiçeklerinizi açtırsın beraber olun



Kaybettiklerinizi umutsuzluğa gömmeyin umutla bulun



Edebiyat şiirle der ki ya gül ol açan ya ol bir çiçek kokun



Solan solduran olmayın arayın da aradığınızı gönüllerde bulun



Başı önünde kederi gönlünde



Aşkla başı hiç dik gezmemiş ömründe







Uzaklaştım yanında bir katre gülümseme bıraktım



Daha az önce bir alevken gönlündeki karanfil söndü



Gönlündeki solan gülleri açtı kokusu etrafı sardı güldü



Varmak zor olsa da varmak anlamak sarmak gerek



Edebiyat şiir söz hece budur gülümsetmek gerek bilerek



Bir gülüş bırakarak terk etmek gerek gülümseterek



Mehmet Aluç / Âşık Gülveren