fāʿilātün fāʿilātün fāʿilātün fāʿilün
 
Nāleye āheng iderseñ ey göñül Ferhāda gel
Baġruña ṭaşlar baṣub daġlar gibi feryāda gel
 
Sen göñülden çıḳduġuñdur ġayr ile yār olduġuñ
Eksügüñse ey ḳamer-ruẖ yāda varma yāda gel
 
Çekmek isterseñ bu gün bār·ı taʿalluḳdan elüñ
Serv gibi sebze-zār·ı ʿāleme āzāde gel
 
Çünki maʿmūr eylemezdüñ vaṣl·ı yār ile beni
Ey felek diyüb niderdüñ bu ẖarāb-ābāda gel
 
Maḥv olur naḳş·ı emel mānende·i naḳş·ı mezār
Ḫāk·i pāy·i cān-sitāna ʿārif iseñ sāde gel
 
Uñmaduġından bilüñ oldı Necātī pīşe-gār
Ṣanʿat ögrenmek eger maḳṣūd ise üstāda gel
 
 
 Ali Nihad Tarlan i, Necāti Beg Divanı, Istanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1963);