Münzevi Bir Yalnızlıktır Bana Kalan
 
Dilim feryat ederken acı sözlerle
Elim kıvranıyor uzanmaya münzevi bir yalnızlıkla
Uzanamıyorum ellerimle insanlara kaygılarımın içinde
Ümidimin alnına sancılarımdan bir ok saplanırken
Ne fecrim ne sabahım var artık
Münzevi bir yalnızlık sancılar beni sararken
Sökülüyor tüm hislerim dökülüyor yerlere
İçimi kanatan acı sözlerim
Uzanmaya hiç varmayan ellerimin sancısı
Bir kahır acı olarak bana yetiyor
Münzevi bir yalnızlık bana kalıyor
 
Bu sancımı hangi söz hece lehçe anlatır
Hangisi bir kova suyla bu yüreğimin alevini söndürür
Biter mi bitmeyen bitmezi kendim seçtimse
Yazdıysam acıyı gönlüme kan damlayan ellerimle
Sancısından başka ne kalır geride
Hep aynıdır aynı yangındır beni saran
Kaçmaktan korktukça yakan alev alev
 
Yanarken yeri göğü sardı alevim
Bir damla yağmura hasretim gökyüzü alev alev yanarken
Yağar mı lanet nefretle kaplamış gönlüme bir damla yağmur
Sarar mı beni bir beyaz kefen alır mı beni bir karış çukur mezar
Silebilir miyim içimdeki yangının islerini
Tövbe kapısına vardırmayan nedir böylesine sancı vererek
Nedir ulaştırmayan feryat için beni bırakarak
Bir çözebilsem varsam
Yıkansam arı olsam pınarın başında
Akan derenin içinde
Tövbe okyanusuna bir dalabilsem
 
Dalgalanma ey günahlarım sancılarım asılı darağacında
Sallanan benim
Fecri aydınlatan sabah güneşi
Beni de aydınlat
Al götür karanlıklarımı
Üşüyorum yıllardır beni de artık ısıt
Ey aşk sende gönlüme az dokun
Duy feryadımı sancımı kucakla beni
Kucaklayana götür beni bitsin sancılarım
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren