Sarı saçlarına deli gönlünü,
Bağlamıştın çözemedi Mihribân.
Ayrılıktan zor demezken ölümü,
Dertlerinle sezemedi Mihribân.

Lâmbada titreyen alev üşüdü,
Gözlerinde iki damla yaş idi.
Yalan dünya hayâl idi, düş idi,
Sen yoksun ki gezemedi Mihribân.

Şiirlere döküp gitti mâziyi,
Sevenlere bırakırken sızıyı.
Kudret kaleminden çıkan yazıyı,
Kader deyip bozamadı Mihribân.

Hâkk’ka doğru çevirirken yönünü,
Pür-nûr sarmış aydınlatmış önünü.
Sana olan sevdâsının sonunu,
Hasta düşüp yazamadı Mihribân.

Ey Mihribân öksüz kalan besteyi,
Makberinde hoş tut üzme hastayı.
Unutmak mümkün mü büyük ustayı,
Vâde yetmiş uzamadı Mihribân.