Ufak tefekdi boyu fotör şapka giyerdi,
Naifdi hep yüreği güzel sözler söylerdi.
*
Eşini çok severdi hiç sözünden çıkmazdı.
Üç evlek tarlasında çalışmaktan bıkmazdı.
*
O küçücük tarlası tarlamızın yanıydı,
Babam sadık hocayla tevellütü aynıydı.
*
İki göz evi vardı avlusunun başında,
Bulgur dövmeye gelir bizim dibek taşında.
*
Hanımı hava aba uzaktan akrabaydı,
Çocuğu olmasa da yüreği hep babaydı.
*
Birbirini çok seven iki insandı onlar,
Gün gelir de unutur Suvermezde insanlar.
*
Can yoldaşı ölünce kendisi yalnız kaldı,
Agaoğlu’nun hasan evini satın aldı.
*
Gözleri görmez olup düşerken merdivenden,
Kırılan ayağıyla ayrı kaldı sevenden.
*
Yen’alinin küçük kız bakardı yarasına,
Üzülürdüm her zaman bahtının karasına.
*
İki seneye yakın felçli kaldı öylece,
Derdine derman yoktu ağlıyordu her gece.
*
O soğuk kış günleri sobasızdı odası,
Kimsesizlik diz boyu fakirlik di gadası.
*
El ne kadar bakar ki garip kalmış birine,
Bir evlâdı olsaydı koymazdı el eline.
*
Rabbim elden ayaktan düşürmesin bizleri,
Düşenin dostu olmaz tutmaz ise dizleri.
*
Hısımı akrabayı görmez göze koyanlar,
Ölesiye bakarız deyip sözden cayanlar.
*
Felekle yıllar geçmiş yollarını böleli,
Yattığı soğuk evde üç gün olmuş öleli
 
Süleyman  KARANFİL- ESKİŞEHİR
.