Öğüt verdim özüm tutmaksa çok zor
Ruhum ağlar yanar kalbimde hep kor.
 
Ya Rab! affet kulun gaffar olan sen
Ebedsin mubdisin kemter olan ben.
 
Sükûn ister isen us al alimden
İlim irfan bilen olmaz zalimden.
 
Bilirsen maksudun koş durma herdem
Gafillerden sakın gel olma hemdem.
 
Kelâm eyler gönül ikrar eder dil
Muhabbet yoksa bak gönlün susar bil.
 
Kemankeş olmadan ok fırlatılmaz
Hedefsiz attığın ok anlatılmaz.
 
Rahat etmek için ettinse minnet
Şu kalbin hep kanar duydunsa mihnet.
 
Çamurdan çıkmadan saffet olunmaz
Fikirler yunmadan anlam bulunmaz.
 
Derinlerden gelen ummanda şaşmaz
Coşar ermiş olan çağlar da taşmaz.
 
Kusur görmez isen yaptın gönüller
Ararsan hep kusur kokmaz ki güller..
 
Kuşatsın merhamet dört bir yanından
Bugün bambaşka gün olsun dününden.
 
Savaşlar kavgalar bomboş nedensiz
Yaşarlar bilmeden ruhlar bedensiz.
 
Işık vermez dimağ sardıysa kirler
Gönül zindan olur ördüyse surlar.
 
Olursan bilge ol rahmet olup yağ
Cahil hadsiz olur kendin sanır dağ.
 
Ne yapsın cism-ü can şol dünya aymaz
Gönül hissizleşir vursanda duymaz..
 
      NECİBE ÇETİNKAYA
 
ARUZ: mefâîlün / mefâîlün / feûlün
 
ÖZLEŞİM:  . v v v . v v v . v v
 
HECE: 6 + 5 = 11
 
Hemdem: arkadaş
Kemankeş: Yay çeken
Mihnet: Sıkıntı zahmet
Mubdi: Hiç yoktan örneksiz benzersiz yaratan
Kemter: Aciz noksan,itibarsız