MENDİL

Bak bu mendil bana senden yadigar

Üstünde duruyor, hâlâ kokun var.

O loş koridorda yalnız ağlarken

Gelip de omzuma dokunmuştun sen,

 

Dedin: “ Dert etme yâr, takma kafana

Unutursun bir gün, bırak zamana.

Dünya bu, böyle mi kalacak sanki

Makamlar kimseye değildir bâkî.

Sana hediyemdir, bu pembe mendil

Ağlarsan bununla gözlerini sil.

Hayata sakın ha hiç ıslak bakma

Kendini sağlam tut, asla bırakma!”

 

Sen olmasan ordan çıkamazdım ki

Yüce hayalimi yıkamazdım ki.

Mendilini bana verdin vereli

Bu gözler baktı da her an ileri

Lakin hayatımı pembe etmedi,

Gözümü silmeye gücü yetmedi

Gözlerimi hayalinle kuruttum

Gönlümü de mendilinle avuttum. 

 

19 Nisan 2002