Meçhul Ölü
(Esin artık üstünde ey rüzgarın yelleri
Yıldızlar ağlar güneş ellerinde üşürdü)
Mavi göklerin sağnak
serpiştirdiği yoldan
Gidiyor tabutuyla
beraber meçhul ölü
Ah ne tarifsiz derttir
çektiği omuzlardan
Bir damla gözyaşıyla
yakıverir bir gölü
Yok onu anlatacak
güzelim hatıralar
Ne bir lahza hayırla
yad edecek kimsesi
Sığar mı bir tabuta
katmer katmer yaralar
Şimdi ondan habersiz
adımlarının sesi
Tek başına yaşadı
bütün kindar gözlerden
Bir ömrü haykırırdı
ağzını açabilse
Heyhat kurtulmak kolay
şu yabancı yüzlerden
Ölümden daha feci
kendinden kaçabilse
Ne makber karanlığı
suallerin korkusu
Tek derdi çekip gitmek
incitmeden taşları
Asırlarca sürecek
belki ölüm uykusu
Gözyaşları bir yağmur
bürüyecek başları
Esin artık üstünde
ey rüzgarın yelleri !
Yıldızlar ağlar,güneş ,
ellerinde üşürdü
Şu üç günlük dünyanın
aman vermez selleri
Mavi gökler altında
onu kabre düşürdü
Usulca kefenini
kaldırıverdi elim
Bu dar makberde yatan
kimsesiz ölü benim.
k.a.gazioğlu
