MÂİ GÖZLER

 

 

 

İki çapkın nuveyre-î sevdâ,

İki şi’r-i belîg-i mevce-numûd;

‘Umk-ı aşkında dâimâ peydâ

Şûh-i aks-i âsmân-ı kebûd

Sanki rûh-ı kebûd-ı handanî

Sermediyyetle hem-leb-i hilkat

Denizin rengi zâr u pür-hasret

Sanki meczûb-ı şi’r-i pür-ânî

Evet, onlar bu şi’r-i handânın

Bâdi-î inkişâf-i matla’dır,

O mukassî leyâl-i hicranın

Ahterân-ı kebûd-ı enveridir

Oh... Onlar, o sermedî gözler

Pek büyük bir cihân-ı sevdâdır.

O kadar ki, bu rûh-ı gam-perver

Âsmânında girye-pîrâdır.

Handeler... Nûrlar, ziyâ-yı seher

 

 ‘Umk-ı zulmette mevce-hîz-i safâ

İki mahmûr, maşrık-ı hulyâ

Ezeliyyet içinde işve eder

Mâi gözler... Nedîm-i âlâmın

Fikretim, rûhum orda perverde

Hüzn ü şevki.... Ümîd-i ilhâmım

Hep o mest-i melâl gözlerde...

 

 (Bütün Şiirleri, 32-34)

 

MAVİ GÖZLER
 
İki çapkın aşk kıvılcımıdır,
Dalga gibi iki belirgin, düzgün şiir;
Sevginin derinliğinde hep ortaya çıkan
Mavi göğün yansıttığı şuhluk.
Sanki gülen maviliğin ruhu olan
Sonrasızlık, yaradılışın dudağıyla birleşmiş;
Sanki denizin rengi ağlamış ve özlemle dolmuş da
Güzellikle donanan şiire tutulmuş.
Evet, onlar bu gülen şiirin
Doğup büyümesinin sebebidir,
O sıkıntılı ayrılık gecelerinin
Parlak mavi yıldızlarıdır.
Oh... Onlar, o sonsuz gözler,
Çok büyük bir sevgi evrenidir;
O kadar ki, bu acıyı seven ruh
Onun göğünde gözyaşım süsler.
Gülüşler... Işıklar, sabah aydınlığı
Karanlığın derinliğinde eğlencenin dalgasını kaldırır
İki baygın göz, hulyanın doğduğu
Öncesizlik içinde naz ve cilve yapar.
Mavi gözler... Acılarımın yardımcı arkadaşı
Düşüncem, ruhum orda beslenir
Üzgünlüğüm ve coşkunluğum... Esinimin umudu
Hep o acılardan sarhoş gözlerdedir...
 
 (Bütün Şiirleri, 33-35)
(Çeviren: Asım Bezirci)