Lebün meyi ile bir dem dimâğ eğer ter ola
Gerek ki sözlerümüzden cihân muattar ola
Gözüm nemi neme eksük komaz velî yârun
Yaşuma ger nemenürise dahi hoş-ter ola
Koyabilürse başı ayağına halk-ı cihân
Gerek ki zülfü gibi cümle ser-ber-ser ola
Hevâ dimâğuma urdu aceb değül şimdi
Bu göz yolumdan eğer yaşlarum mukattar ola
Hayâlüne taparım büt-perest-i hod değülem
Nereye bahar isem sûretün musavver ola
Meğer ki bu gönülüm ârzû-yi şekker ider
Ki dâimâ ağızumda lebün mükerrer ola
Güneş ile gicenün ictima’ı yoh ya neçün
Bu kara zülfü nigârun yüzünde der-hur ola
