mefāʿilün feʿilātün mefāʿilün feʿilün
 
Lebüñ leṭāfeti söylense ġoncanuñ sözi yoḳ
Sözüñ ḥalāveti añılsa şekkerüñ ṭuzı yoḳ
 
ʿAceb nice ḥareket itdi serv ḳāmetüñe
Ki nergisüñ anı gülşende görecek gözi yoḳ
 
Dehānuñ ile miyānuñdürür eger var ise
Vefālaruñ gibi bir adı var kendüzi yoḳ
 
Cefā deñizine düşdüm kenāra yoḳ çāre
Belā dünine ṣataşdum meded ki gündüzi yoḳ
 
Güneş yüzini gürüb eskilendi bedr·i münīr
Ṭaña ḳalub ṭapuña gelmege senüñ yüzi yoḳ
 
Ḳapuña göz yaşı ilten saʿādet ehli olur
Necātīnüñ dimesünler ki gökde yılduzı yoḳ
 
 
 Ali Nihad Tarlan i, Necāti Beg Divanı, Istanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1963);