Bir varmış bir yokmuş....
Bir kül kedisi varmış. 
Çilekeş, yalnız ve kimsesiz.
Hep çalışır, hep ağlarmış
 
Bakarmış  bir evdeki dört insan cadısna 
Her yerde o her işte de o varmış,
Kırılmamış umutları
Ezilmiş büzülmüş,
İtilmiş kakılmış...
Erimş çürümüş
Ağlamamış.
 
 
Tek bir ayakkabısı varmış...
Perilerden kalan...
Ummuş ki uçacakmış ....
Bir prens  görmüş bir gün 
Onu da prens almış.....