kent yalnızlığı diye bir şey var
yorgun metal yığınlarının boy gösterdiği
alaca karanlık sokaklarda
mavi bulutlar uzak bu kentlere
gökyüzü dumanlarla kaplı
açık bir ceza evi gibi kaldırımlar
saçaklardan damlayan su damlacıkları
enseni yalayarak geçer
irkilirsin
etrafa bakarsın anlamsız bir kalabalık
oysa sen yapayalnızsın
tuğlaların renklerinde avutursun kendini
yeşilliğe özlem duyarak
kent yalnızlığının hissine bir kez daha kapılırsın
Mahsun Özkan