KARDEŞLİK TÜRKÜSÜ
 
Kardeşlik türkümüz okunur oldu,
Dağdan esen yeli, dinler kardeşler.
Hüzünlenince de, gönlümüz doldu,
Ağlayana; mendil verir kardeşler.
 
Bir türkü yakalım, âlem ünlensin,
Kardeş olan kardeşine seslensin,
Kardeşçe, sevgiyle gönül şenlensin,
Sazı gönül telinden, çalar kardeşler.
 
Muhacirle ensar kardeş oldular,
Dinde kardeşliğe bir yol buldular,
Resulün teknesinde yoğruldular,
İnsanlığa örnek kuldur kardeşler.
 
Bazı dostlar, kardeşten daha ileri,
Muhabbetle sarar, gönül dilleri.
Bülbül gibi dertlidir, sever gülleri,
Böyle dosta, kurban olsun kardeşler.
 
Habil’lerde Kabil’lerde kardeşti,
Birisi hak olanı, diğeri nefsini seçti.
Öldürdü kardeşini, toprağı deşti,
Azıp şeytan atına biner kardeşler.
 
Beş parmağın beşi bir mi bakınız,
Adeta iken dörtnala koşar atınız.
Kardeşleriz, herkeslerden yakınız,
Düşenlerin can dostudur kardeşler.
 
Yusuf Kenan ilde, bir güzel gençti,
Yakup un gözünde o bir güneşti.
Attılar kuyuya, vicdanlar körleşti,
Yusuf’u, Mısırda buldu kardeşler.
 
İslam da yok, ayrım yapan kalleştir,
Türk’ü, Kürt’ü, imanlıysa kardeştir.
Mehmetçikler, şehitlikle özdeştir,
Vatana kastedeni, boğar kardeşler.
 
İnsanlar kardeş olun, diyor son nebi,
Kuran idi yüce peygamberin edebi.
Hak olmayan dinler, bize ecnebi,
Onlar ki; birbirini seven kardeşler.
 
Kardeşlik türkümüz, uzarda uzar,
Rabbimden niyazımız, eyleme nazar.
Nerde insanlar, nerdedir mezar?
Bir gün ecel şerbetini, içer kardeşler.
 
Mehmet Demirel