KARAKOÇA RAHMET OLSUN

Sevgi dolu güçlü, garip ozandı,
Hak hasmını titretirdi Karakoç.
Sevdi ünü, Mihriban la kazandı. 
Anda ecel şerbeti içti Karakoç.

Gülüm dediğine gösterdi şefkat,
İfade-i meramına ederdi dikkat,
Aşk yareni deşti bozuldu sıhhat.
Çile dolu geçti, ömrün Karakoç.
 
Lambada titrerken alev deşerdi,
İslam türkü deyip yakan beşerdi.
Vatan bağrındaki kabri yeşerdi,
Anadolu sinesinde uyur Karakoç.

Hasana yazılan, mektuplar bana,
Kinayeli hecedir, dokunur cana,
Demeyesin mektup öbür Hasana.
Hasan diye, dillendirdi Karakoç.

Maraş Elbistan, Ekininözünden,
Karakoçlar, şairler sülalesinden.
Şiirleri döküldü hançeresinden,
Vuslat maveraya kaldı Karakoç.

‘Dava dedemden’ kaldı neylerim,
Kutsiler yoludur can vere serim.
‘Doktor Bağ’ı şiir okur yererim.
‘Bizim Garip Eşe’derdi Karakoç.

Birileri çalarken, sağ ol çok yaşa.
‘Hak yol İslam’ yazdı dağa ve taşa,
Gönüllerden kaydı, büyük telaşa,
Gök kubbede hoş sedaydı Karakoç

Mehmet Demirel.