Kula kulluk eyliyorsun
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Yalan yanlış söylüyorsun
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Nefsinin kölesi olmuş
Mazlumun çilesi olmuş
Şeytanın kalesi olmuş
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Hafife almışsın dini
Yıkmışsın sevgi bendini
Aynada seyret kendini
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Tanımazsın küçük büyük
Kalbin enkaz, sanki höyük
Dolaşmazsın bir gün ayık
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Merhametten yoktur hissen
Akıl kazanında pişsen
Nasihat dinlemezsin sen
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Gözlerine inmiş perde
Düşmüşsün çaresiz derde
İslâm'ı yaşamak nerde?
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Özün özümüz değildir
Sözün sözümüz değildir
Bezin bezimiz değildir
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Kalbine kin, nefret dolmuş
Vicdan kuruyup çöl olmuş
Bahçende çiçekler solmuş
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Meyve vermez olmuş dalın
Zehre dönüşmüştür balın
İyi hâl değildir hâlin
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Dinime benzemez dinin
Yönümüz değildir yönün
Aklı esir etmiş kinin
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Benzersin dilli düdüğe
Yüreğin dönmüş kütüğe
Lâf kâr eylemez hödüğe
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Haddini aşar durursun
Kabından taşar durusun
Boşuna yaşar durursun
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Ne güler ne güldürürsün
Mazluma hat bildirirsin
Zulmedersin, öldürürsün
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Bilmezsin yara sarmayı
Dur dendiğinde durmayı
Dost hatırını sormayı
İnsanlıktan çıkmışsın sen
İflas etmiş duyguların
Dünyalıktır kaygıların
Zalimedir saygıların
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Kötülere kul olmuşsun
Yolsuzlara yol olmuşsun
Meyvesiz bir dal olmuşsun
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Pas tutmuş senin vicdanın
Haramla dolu cüzdanın
Yalaka dolu dört yanın
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Bin günahın var bir günde
Haya, edep yoktur sende
Takılıp kalmışsın dünde
İnsanlıktan çıkmışsın sen
Asalaksın, akmaz terin
Timsali olmuşsun şerrin
Sağlam değil karakterin
İnsanlıktan çıkmışsın sen
M. NİHAT MALKOÇ
