İNSANLIĞIN FATİHİ
 
Yıkılmaz kal’a gibi taht kurdun gönüllerde,
Her karış toprağımda sen varsın Öğretmenim...
Fikrin terennüm eder sevgi dolu dillerde,
Ağlarsan üzülürüm can dostum Öğretmenim...
 
Gözleri alev alev parıldayan çocuklarda,
Sevginle ruh verdiğin açılan kucaklarda,
Sana gönül bağlayan o kutsal ocaklarda,
Gönüller sultanısın, sevdasın Öğretmenim...
 
Geceler senin için kalem kitaptı yurdun,
“Yavrum, kuzum,, diyerek,nice hayaller kurdun,
Ali suskun Elif mahcûb sevginle konuşturdun,
İftihar köşemizde sen varsın Öğretmenim...
 
Vefakârsın, yılmadın; azim sabır gösterdin,
En zor anlarda bile candan tatlı gülerdin,
Çileye talip oldun, bize mutluluk verdin,
Hakkını ödeyemem, fedakâr  Öğretmenim...
 
Ben ağladım; güldürdün, bana cesaret verdin,
“Gülüm, hayat ne güzel; sen mutlu ol ,,derdin,
Hiç ayırım yapmadın bizi candan severdin,
İnsanlığın gül yüzü erdemsin Öğretmenim...
 
Tarlada çiftçi oldun, can toprağında ürün,
Bahçemizde gül oldun, yoklarda gezer türün,
Toprağa yeni düşmüş taze güzel çöğürün,
Hava, su, güneş gibi canısın Öğretmenim...
 
Ne mümkün sanatına candan hayran olmamak,
İnsanlık cevherinden  ilmi sende bulmamak,
O can suyu fikrinden neşv ü nemâ almamak,
Anam, babam, sırdaşım, gülşensin Öğretmenim...
Hem mâzimsin, hem âtim; tarihim Öğretmenim...