İnsanlarda haya var mı, ya da ahlak-utanma

Bu sözcükler sarf edilirken ya yüzde kızarma?

Hayır… Kaybettik işte, herkesin gözü şer işte!

Kimse kimseye öğüt vermiyor, kalmadı kınama

Varsa yoksa, para, faiz… Mala mal kat demek caiz

Beş yaşındaki çocuk bile kendi hayatını yaşıyor bariz!

Kim mutluyum diyor, huzurluyum diyor

Hayır… Durmadan ah tüh ediyor, durmadan vuruyor diz

Hayatını değiştirmek için değişiklik, yapmıyor sınama!

Her yaşanan masal gibi,

Yirmi dört saat oynuyor sinema!

Seyreden ondaki yaşananlara ağlıyor

Kendi haline bakmadan yüreğini dağlıyor

Kalem bile utanır oldu yaz, yaz

Almıyor amel defteri haz!

Ne kaldı gerçek dindar, yapsın Allah’a utancından yaşamında ayar

Ne de kuldan utanan, yalnız eğlenmeye gün sayar!

Aşıkta bile kalmadı naz

Çöller bile özlem duyuyor mecnun aşkına yar

En kötüsü bu toplum değişiyor az az!

Kimse farkında değil, ey yeni doğan masum bebek geleceğin nar

Güneşin, arabadan gözüne gelen geleceğine far

Ay karanlığa büründü, su kaybettiği yakamozunu arar…

Esmiyor denizden imbat

İnsan yerine doğa hıçkırıyor,

Bağırıyor, "İmdat!"

 

Saffet Kuramaz