Men Qerib diyarın qerib qızıyam,
İçimde saf dünya, eşq daşıyıram .
O ülvi dünyamı  gizli , tutaraq
Sevgi ülviyyetimle tek yaşayıram.
 
İllerdi özüme qerib qalmışdım..
İtirmişdim  "meni ",tapa bilmirdim.
Keder denizinde  tenha qalmışdım,
Qemli keçmişimden ,qopa bilmirdim...
 
Keşf etdim özümde ince ruhumu,
Zerif naxışlarla resmini çekdim.
Çıxardım içimden derdi, kederi..,
Qırğın duyğuları qelbimden sökdüm.
 
İnsanın özünden qerib qalması,
Anladım dünyada böyük derd-serdi !..
Bu imtahanlar  yorsada meni,
Yaşadığım heyat gözel ders verdi!
 
Bezen temizlikler etmemiz gerek,
Hem qelbimizde, hem ağlımızda.
Kine , kudurete  teslim olmadan,
Huzur tapmalıyıq sağlığımızda!
 
İndiyse huzurla baş -başa qalıb,
Derinden ah çekdim güle - sevine...
Sonra da aynada özüme baxdım,
Ne qeder doğmaymış insan özüne...
 
İllerdi qalmışdım qerib özüme....
SEADET  QERİB