Bişeylerın farkına varmadan, yada farkına varmak ıstemeden adımlarını bir çocugun köpekten korkup kaçarcasına attıgı  gibi atıyordu. Her nedense bunun nedenını herkeseten gizliyor, ve bu korkuyu gızlemesının  arkasında kendince nedenler arıyordu. Eve vardığında saat, .00.1 i gösterıyordu. Hızla çantasından kapının anahtarını bulmaya calısırken o hengamede arkasından bırının geldıgının farkına bıle varmadı. Anahtarını cıkarıp kapıyı actı. Arkasından gelen kısının bır hırsız oldugunu farkedene kadar iş işten gecmıs ve çantası coktan elınden gıtmıstı. Her nedense bu olayı her normal ınsan gıbı karsılamamıs cntasının arkasından bakmayı tercıh etmıstı. Müthıs bı soguk kanlılıkla içeriye gırıp kapıyı kapadı. Hava soguk, dısarısı icerıden karanlık ve ıssız amozon ormanlarını andıran bı ambıyans vardı. Hırzısı coktan unutmustu bıle. Zaten onun tek derdı dısarda oldugu andan ve yasıdıgı olaydan berı sadece kendını eve atmaktı bunu zorda olsa basarmıstı. Bugun 12. ayın 6 sı yanı pazartesıydı. Bugun onun ıcın korkuydu, yalnızlıktı, acıydı , özlemdi... Bugun onun ıcın karanlıktı. Bundan tam 7 yıl öncesınde tam bugunde bu ay da kaybetmıs oldugu koca bı aılesı vardı. Buyuk bır tatıl kazası. Satın almıs oldukları genıs bı ambıyansa sahıp olan o zamnkı adıyla dolmuslarında 8 kısılık bı aılesını ucurumdan savrulmaları tarafndan kaybetmıstı. işte o acı gun bugundeu. O ndandı bu telas ondandı bu acı. o gub bu gundur her bu tarıh geldıgınde camları kapar, ısıkları orter, ve her nedense bılınmez aldıgı butun kıyafetlerını yakardı...
Butun bunları oturup yazdıktan sonra romanını bıtırdıgı ıcın sevındı. Kendı kendıne kahvesını yudumlayıp. ne de olsa romanımı bugunde ılerlettım kalınına yarın devam ederım dıyıp, cocuklarıyla vakıt gecırmek ıcın dısarı cıktı. yazdıkları roman turu seylerı hayatından esınlenıp yazdıgı ıcın herkese buyuk bır ders verıyordu ve b onu mutlu edıyordu. son yazıgı satıra ımzasını atıp yola cıktı