ILIK YELLER ESMİŞ
Ilık yeller esmiş hasret dağından
Buz tutan gönlümü eritti benim.
Anılara daldım gençlik çağından
Gözümden yaşları yürüttü benim.
Hayat gergefinde çileler ördüm
Divane bülbüle bahçeyi sordum
Baharı bekledim kışları gördüm
Nadide gülümü kuruttu benim.
Nefret yüreklerde ateş yakarmış
Hüzün mutluluğa ırak bakarmış
Duvarı nem insanı gam yıkarmış
Boş yere ömrümü çürüttü benim.
Vicdan eleğimden günah eledim
Kurak bahçelerde sevgi suladım
Bütün insanlığa dostluk diledim
Çirkeften ruhumu arıttı benim.
Her pınar gözesi coşkun akardı
Toprak canlanarak otlar çıkardı
Gönülde bentleri hasret yıkardı
Yürekte yağımı eritti benim.
A.kadir YALDIZKAYA
